Συνέντευξη στη Γιούλη Ηλιοπούλου

 Η Fantasy Choir είναι η πρώτη και μοναδική χορωδία στην Ελλάδα με ρεπερτόριο εμπνευσμένο αποκλειστικά από τον κόσμο του φανταστικού – ταινίες, σειρές,  βιντεοπαιχνίδια, anime κλπ. Από το 2014 συμμετέχει σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις του χώρου, μεταφέροντας στο κοινό τη μαγεία της μουσικής μέσα από συνεργασία και δημιουργικότητα.

Συναντήσαμε τον μαέστρο της Fantasy Choir, Χαράλαμπο Στεργιόπουλο-Ρούμπα και μας παρουσίασε το όραμα πίσω από τη χορωδία, το παρόν της και τα σχέδια για το μέλλον.

Διαβάστε παρακάτω.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τη μουσική και ειδικότερα με τη χορωδία;

Η σχέση μου με τη μουσική ξεκίνησε σχεδόν αθόρυβα, μέσα στο σπίτι μας, όπου οι δίσκοι του πατέρα μου έπαιζαν από το πρωί ως το βράδυ με ελληνικά και ξένα τραγούδια από τα ’60s, ’70s και ’80s,. Από τις επιλογές δεν έλειπαν και έργα κλασσικής μουσικής. Χωρίς να το συνειδητοποιώ τότε, άρχισα να φτιάχνω τον δικό μου κόσμο μέσα από αυτούς τους ήχους. Μετά ήρθαν δύο κινηματογραφικές που με «χτύπησαν» κατευθείαν στην καρδιά: η «Φαντασία» του Disney και η τριλογία του «Star Wars».

Στο δημοτικό, ο δάσκαλος μουσικής συνέχισε αυτό το ταξίδι. Έπαιζε ακορντεόν και τραγουδούσε κάτι που φαινόταν στα μάτια μου εντυπωσιακό. Μια μέρα, βρίσκοντας ένα παλιό ακορντεόν στο σπίτι του παππού μου, ένιωσα σαν να μου έκλεινε το μάτι η τύχη. Ζήτησα από τους γονείς μου να πάω στο ωδείο και εκεί μπήκα για πρώτη φορά σε χορωδία. Εκεί κατάλαβα πόσο όμορφο είναι όταν η μουσική δεν είναι πια κάτι που ακούς μόνος σου, αλλά κάτι που δημιουργείς μαζί με άλλους.

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να αναλάβετε τον ρόλο του μαέστρου στη Fantasy Choir;

Αυτό που με ώθησε να αναλάβω τον ρόλο του μαέστρου στη Fantasy Choir ήταν μια μίξη ανάγκης, έμπνευσης και… καθαρής παιδικής χαράς. Πάντα ένιωθα ότι η μουσική του φανταστικού έχει μια ιδιαίτερη δύναμη καθώς μπορεί να ανοίξει πόρτες σε κόσμους που όλοι κουβαλάμε μέσα μας, αλλά σπάνια βρίσκουμε την ευκαιρία να τους μοιραστούμε. Κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου αυτή η μαγεία θα μπορούσε να ζωντανέψει συλλογικά.

Η χορωδία ξεκίνησε από μια μικρή παρέα ανθρώπων που απλώς αγαπούσαν τη μουσική και την κουλτούρα του φανταστικού. Ήμουν ιδρυτικό μέλος αλλά δεν είχα αναλάβει τη διεύθυνση τότε. Όσο περνούσε ο καιρός, έβλεπα το πάθος των μελών όταν τραγουδούσαμε μαζί κι ένιωθα πως συμβαίνει κάτι υπέροχο. Κάποια στιγμή, καθώς αποχώρησε ο προηγούμενος μαέστρος αποφάσισα να αναλάβω την καθοδήγηση της χορωδίας: όχι για να είμαι «αρχηγός», αλλά για να βοηθήσω μια κοινότητα να ανθίσει με όχημα την τέχνη.

Ποια μουσικά ρεύματα έχουν επηρεάσει περισσότερο την καλλιτεχνική σας ταυτότητα;

Η καλλιτεχνική μου ταυτότητα είναι ένα μωσαϊκό από μουσικές που με διαμόρφωσαν σε διαφορετικές στιγμές της ζωής μου. Μεγαλώνοντας άκουγα ροκ, ποπ και μέταλ, είδη που είχαν την ένταση και την ελευθερία έκφρασης που χρειάζεται ένας έφηβος για να βρει τον δρόμο του. Ταυτόχρονα, η κλασική μουσική αποτελούσε πάντα ένα σταθερό σημείο αναφοράς. Εκεί ανακάλυψα τη δομή, την αρμονία και την ένταση που κρύβεται πίσω από ένα συμφωνικό έργο. Στην πορεία μπήκε και το ελληνικό ρεπερτόριο, που μου έδωσε μια αμεσότητα και μια συναισθηματικότητα που δεν συναντάς αλλού. Η βυζαντινή μουσική, από την άλλη, μου έμαθε να σέβομαι τη δύναμη της φωνής ως καθαρού εκφραστικού μέσου. Κι ύστερα υπάρχει η όπερα, η μεγάλη μου αγάπη. Εκεί βρήκα τον απόλυτο συνδυασμό θεάτρου, ιστορίας και μουσικής. Είναι το είδος που με έκανε να ερωτευτώ την ανθρώπινη φωνή στη μεγαλύτερη, πιο δραματική της διάσταση.

Οι ωδειακές μου σπουδές αποτέλεσαν ένα από τα πιο καθοριστικά κομμάτια της μουσικής μου πορείας. Στο ωδείο δεν έμαθα μόνο τεχνικές. Έμαθα πώς να ακούω, πώς να αναπνέω, πώς να στέκομαι μέσα στη μουσική. Απέκτησα δίπλωμα βυζαντινής μουσικής, που μου έδωσε βαθιά κατανόηση της φωνητικής παράδοσης, δίπλωμα κλασικού τραγουδιού, όπου ανακάλυψα τη δραματικότητα και την εκφραστικότητα της ανθρώπινης φωνής, καθώς και ανώτερα θεωρητικά στην Αρμονία, την Αντίστιξη και τη Φούγκα, που μου άνοιξαν τον δρόμο για να δω τη μουσική “εκ των έσω”. Όλες αυτές οι σπουδές έγιναν για μένα μια βάση πάνω στην οποία χτίζω ό,τι δημιουργώ σήμερα.

Πώς θα περιγράφατε το ύφος και τη φιλοσοφία της Fantasy Choir;

Το ύφος και η φιλοσοφία της Fantasy Choir βασίζονται σε μια πολύ απλή αλλά ουσιαστική ιδέα: Η μουσική είναι για όλους. Η χορωδία μας λειτουργεί ως ανοιχτό σύστημα. Δεν ζητάμε τελειότητα ούτε χρόνια εμπειρίας. Αρκεί να αγαπάς το χορωδιακό τραγούδι και να θέλεις να γίνεις μέρος μιας ομάδας που δημιουργεί με χαρά.

Στόχος μας είναι να προσφέρουμε έναν ασφαλή χώρο όπου ο καθένας μπορεί να εκφραστεί, να μάθει και να νιώσει ότι ανήκει. Φυσικά, καλωσορίζουμε κι όσους έχουν μουσικές γνώσεις, αλλά δεν τις θεωρούμε απαραίτητη προϋπόθεση. Εξάλλου στο πλαίσιο της λειτουργίας περιλαμβάνεται και η απόκτηση μουσικών γνώσεων που χρειάζεται ένας χορωδός. Η Fantasy Choir είναι μια κοινότητα της οποία τα μέλη βάζουν τον κόπο τους για ένα κοινό αποτέλεσμα. Και το πιο σημαντικό; Το ότι βιώνουμε από κοινού μια εμπειρία που μας ενώνει.

Τι κάνει αυτή τη χορωδία να ξεχωρίζει από άλλες στο είδος της;

Αυτό που κάνει τη Fantasy Choir να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο το ρεπερτόριό της, αλλά ο τρόπος που το ζούμε. Δεν τραγουδάμε απλώς μουσική φαντασίας αλλά τη ζούμε σαν ιστορία. Κάθε πρόβα και κάθε εμφάνιση μοιάζει με ένα μικρό ταξίδι. Και το όμορφο είναι ότι το ταξίδι αυτό το κάνουμε όλοι μαζί όπως μία συντροφιά είναι μαζί σε μία περιπέτεια. Δεν είμαστε μια χορωδία που απλώς «εκτελεί» κομμάτια. Προσπαθούμε να δημιουργούμε ατμόσφαιρα, συναίσθημα, εικόνες. Να κάνουμε τον θεατή να νιώθει ότι, έστω για λίγο, μπαίνει κι εκείνος στον κόσμο που φτιάχνουμε.

Επιπλέον, όπως έχω ήδη αναφέρει, το πνεύμα μας είναι βαθιά συνεργατικό και ανοιχτό. Ο καθένας φέρνει τη δική του ενέργεια, φωνή και φαντασία. Βάζει τον κόπο του ώστε το αποτέλεσμα δεν είναι να μη μένει στο  μουσικό αλλά να γίνεται μια συμμετοχική εμπειρία. Δεν θέλουμε να τραγουδάμε για το κοινό, θέλουμε να ταξιδεύουμε μαζί του.

Ποιους στόχους έχετε θέσει για το μέλλον του συνόλου;

Οι στόχοι μας για το μέλλον της Fantasy Choir μοιάζουν με μια σειρά από αποστολές που μας οδηγούν κάθε φορά σε νέους, πιο συναρπαστικούς κόσμους. Θέλουμε να συνεχίσουμε να μεγαλώνουμε ως ομάδα, όχι μόνο σε αριθμό, αλλά και σε βάθος. Να δοκιμάζουμε νέο ρεπερτόριο, πιο απαιτητικές ενορχηστρώσεις και ιδέες που μας προκαλούν να εξελιχθούμε.

Ένας μεγάλος μας στόχος είναι οι εμφανίσεις μας να γίνουν ακόμη πιο ολοκληρωμένες εμπειρίες. Θέλουμε να ενσωματώσουμε και τεχνολογικά εργαλεία, όπως την τεχνητή νοημοσύνη, όχι ως υποκατάστατο των ανθρώπων, αλλά ως επικουρικό μέσο που μπορεί να ενισχύσει την εικόνα, την ατμόσφαιρα και την αφήγηση, διατηρώντας πάντα τον άνθρωπο στον πυρήνα. Η μουσική και η ζωντανή φωνή είναι το θεμέλιό μας. Η τεχνολογία απλώς βοηθά να φωτιστεί λίγο περισσότερο ο κόσμος που δημιουργούμε.

Τελικός στόχος; Να χτίσουμε μια ακόμη μεγαλύτερη κοινότητα γύρω μας, ανθρώπους που θέλουν να ταξιδεύουν μαζί μας σε κάθε ιστορία που τραγουδάμε.

Πώς επιλέγετε το ρεπερτόριο για τις συναυλίες της χορωδίας;

Η επιλογή του ρεπερτορίου για τις συναυλίες μας είναι μια διαδικασία που μοιάζει με μαγειρική με λίγη δόση παραμυθιού. Πάντα ξεκινάμε από την ιστορία που θέλουμε να διηγηθούμε: ποιο ταξίδι θα ζήσει το κοινό, ποιες εικόνες θα σχηματιστούν, τι θα νιώσει στην τελευταία νότα. Μόλις βρούμε τον «μύθο» της συναυλίας, διαλέγουμε τα κομμάτια που υπηρετούν αυτό το σκεπτικό.

Ένας σημαντικός παράγοντας είναι και το πού εμφανιζόμαστε. Συμμετέχουμε σε πολλά φεστιβάλ της ποπ κουλτούρας και του φανταστικού, και πάντα προσαρμόζουμε το ρεπερτόριό μας στο ύφος κάθε εκδήλωσης. Σε κινηματογραφικά φεστιβάλ τραγουδάμε soundtrack από ταινίες, σε φεστιβάλ αφιερωμένα στην ιαπωνική κουλτούρα επιλέγουμε anime themes, ενώ σε φεστιβάλ βιντεοπαιχνιδιών παρουσιάζουμε μουσικές που όλοι έχουν αγαπήσει μέσα από τα games.

Ταυτόχρονα, λαμβάνουμε υπόψη τις δυνατότητες και τις επιθυμίες της χορωδίας. Θέλουμε το ρεπερτόριο να μας ενθουσιάζει και να μας εξελίσσει. Και φυσικά αφήνουμε πάντα χώρο για πειραματισμό, για την έκπληξη εκείνη που κάνει μια συναυλία να μετατρέπεται σε ζωντανή αφήγηση και όχι απλώς σε σειρά κομματιών.

Ποια είναι η πιο απαιτητική πτυχή στη διεύθυνση ενός πολυμελούς χορωδιακού συνόλου;

Η πιο απαιτητική πτυχή στη διεύθυνση ενός πολυμελούς χορωδιακού συνόλου δεν είναι, κατά τη γνώμη μου η μουσική, είναι οι άνθρωποι. Κάθε μέλος έρχεται με τη δική του προσωπικότητα, τον δικό του ρυθμό μάθησης, τις δικές του ανάγκες και προσδοκίες. Αν θέλετε, έρχεται και με τον εγωισμό του. Το δύσκολο, αλλά και το πιο όμορφο κομμάτι είναι αρχικά να τους πείσεις να αφήσουν τον εγωισμό τους στην κρεμάστρα δίπλα στην πρόβα και έπειτα να ενώσεις όλες αυτές τις διαφορετικές φωνές, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε ένα κοινό όραμα.

Ως μαέστρος οφείλω να κρατάω μια ισορροπία. Να ζητώ το καλύτερο από την ομάδα, χωρίς όμως να χάνεται η χαρά και η ασφάλεια που χρειάζεται κάθε μέλος για να εκφραστεί. Είναι πρόκληση να κρατάς τον παλμό μιας μεγάλης χορωδίας, είμαστε πλέον 70 άτομα, και να συντονίζεις ενέργειες, αναπνοές, δυναμικές ενώ ταυτόχρονα πρέπει να ακούς τους ανθρώπους πίσω από τις φωνές. Εκεί όμως κρύβεται και η μαγεία. Όταν όλες αυτές οι διαφορετικές πτυχές κουμπώνουν, το αποτέλεσμα είναι κάτι που κανείς μας δεν θα μπορούσε να πετύχει μόνος του.

Πόσος χρόνος προετοιμασίας απαιτείται για να στηθεί μια παράσταση;

Ο χρόνος προετοιμασίας για μια παράσταση είναι πολύ περισσότερος απ’ όσο φαντάζεται κανείς, γιατί οι παραστατικές τέχνες έχουν μια δική τους ξεχωριστή δυσκολία. Απαιτούν αμέτρητες ώρες πρόβας για να φτάσουμε σε εκείνη τη μία και μοναδική τελική στιγμή όπου όλα πρέπει να φανούν αβίαστα. Μπορεί να χρειαστούν εβδομάδες ή και μήνες δουλειάς, ανάλογα με το εύρος της παράστασης και το υλικό που έχουμε επιλέξει. Δεν είναι εξάλλου μόνο η εκμάθηση των κομματιών. Μπαίνουμε πάντα στη διαδικασία να τα κατανοήσουμε σε βάθος, να συντονιστούμε μεταξύ μας, να βρούμε κοινές αναπνοές, χρώμα και έκφραση. Παράλληλα περνάμε μέσα από τις απαιτήσεις της σκηνικής παρουσίας, του ρυθμού, των μεταβάσεων και όλων εκείνων των λεπτομερειών που κάνουν μια παράσταση να έχει ενδιαφέρον. Αυτή είναι η αλήθεια των παραστατικών τεχνών. Για μια στιγμή μαγείας πάνω στη σκηνή χρειάζεται ένας τεράστιος, συλλογικός κόπος. Όταν όμως φτάνει αυτή η στιγμή, νιώθεις πως κάθε λεπτό προετοιμασίας άξιζε.

Υπάρχει κάποια συνεργασία ή συναυλία που ξεχωρίζετε και γιατί;

Μια συνεργασία που πραγματικά ξεχωρίζω, και όχι μόνο ως μουσικός αλλά και ως ακροατής, είναι αυτή με τους Diviner και αργότερα με την Ελίνα Εγγλέζου στη metal όπερά της. Η Fantasy Choir είχε την τιμή να συμμετάσχει στα χορωδιακά μέρη και των δύο δισκογραφικών δουλειών, και η εμπειρία ήταν μοναδική. Στο “Avaton” των Diviner, ένα άλμπουμ που έχει ήδη χαρακτηριστεί “δυναμίτης” από τον μουσικό Τύπο, η χορωδία μας κλήθηκε να υπηρετήσει ένα ηχητικό σύμπαν βαθιά επικό, γεμάτο ενέργεια και φωνητικές γραμμές που συνεχίζουν την παράδοση του heavy metal. Το να ακούς τη χορωδία να δένει με τέτοιου είδους παραγωγή, όπου κάθε όργανο και κάθε φωνή έχει τον χώρο της, ήταν για μένα σημείο σταθμός.

Εξίσου ξεχωριστή ήταν και η συμμετοχή μας στη rock/metal όπερα “Captain Hawk: Ghosts of the Sea” της Ελίνας Εγγλέζου, με τον Bob Katsionis στην ενορχήστρωση, μίξη και παραγωγή. Μιλάμε για μια πραγματικά κινηματογραφική εμπειρία: θεματικά μοτίβα, αφηγηματικότητα και επικές κορυφώσεις. Στοιχεία δηλαδή που μας ταιριάζουν ως Fantasy Choir και μας επιτρέπουν να υπηρετούμε τη μουσική φαντασίας.

Από τις συναυλίες, όμως, εκείνη που ξεχωρίζω βαθιά, σχεδόν συγκινητικά, είναι η πρώτη παράσταση που διεύθυνα το 2017, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Ηρακλείου. Ήταν μια συμπαραγωγή με τη χορωδία του Δήμου, υπό τη διεύθυνση του δασκάλου μου στα ανώτερα θεωρητικά, του αείμνηστου μαέστρου και συνθέτη Νίκου Φυλακτού. Το να μοιραστώ τη σκηνή μαζί του ήταν για μένα κάτι πολύ περισσότερο από συναυλία. Ήταν μια στιγμή μετάβασης, ένας προσωπικός μουσικός κύκλος που έκλεινε και άνοιγε ταυτόχρονα.

Πώς ανταποκρίνεται το κοινό στο ρεπερτόριό σας; Ποιες είναι οι ηλικίες που σας παρακολουθούν περισσότερο;

Το κοινό ανταποκρίνεται στο ρεπερτόριό μας με έναν τρόπο που, ειλικρινά, μας συγκινεί κάθε φορά. Επειδή κινούμαστε στον χώρο της φαντασίας, του κινηματογράφου, των anime και των videogames, οι άνθρωποι που έρχονται στις συναυλίες μας δεν έρχονται απλώς “να ακούσουν”. Έρχονται να μπουν στον κόσμο που δημιουργούμε. Συχνά βλέπουμε θεατές να χαμογελούν από την πρώτη νότα αναγνωρίζοντας το κομμάτι, να τραγουδούν σιγανά μαζί μας, ή να μένουν απολύτως αμίλητοι σε μια πιο δραματική στιγμή. Αυτό το μείγμα αντίδρασης είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση πως το ρεπερτόριο βρίσκει τον δρόμο του στην καρδιά τους.

Όσο για τις ηλικίες… η αλήθεια είναι ότι έχουμε ένα από τα πιο “πολύχρωμα” κοινά που μπορεί να φανταστεί κανείς. Από παιδιά που αναγνωρίζουν themes από αγαπημένα παιχνίδια και anime, μέχρι ενήλικες που μεγάλωσαν με κινηματογραφικά soundtrack και αναζητούν αυτή τη νοσταλγία. Συχνά βλέπουμε οικογένειες ολόκληρες να παρακολουθούν μαζί, κάτι που μας δείχνει ότι η μουσική φαντασίας δεν έχει ηλικία. Είναι απλώς ένας κοινός τόπος όπου όλοι συναντιόμαστε.

 Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία ή πρόκληση που αντιμετωπίσατε σε ζωντανή εμφάνιση;

Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε σε ζωντανές εμφανίσεις είναι ότι οι συνθήκες δεν είναι ποτέ «εγγυημένες». Υπάρχουν φεστιβάλ με πολλή φασαρία και συνεχή κίνηση, εξωτερικοί χώροι με δύσκολη ακουστική, και φυσικά σκηνές που, όσο κι αν θέλουμε να χωρέσουμε,  απλώς δεν χωρούν μια πολυμελή χορωδία σαν τη δική μας.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα φεστιβάλ (δεν θα πω ποιο…), όπου η σκηνή ήταν τόσο μικρή που δεν γινόταν ούτε για αστείο να ανέβουμε όλοι επάνω καθώς υπήρχε θέμα ασφάλειας. Έτσι, τραγουδήσαμε κάτω από αυτήν σε έναν χώρο όπου παράλληλα έτρεχαν κι άλλα events και ο κόσμος πηγαινοερχόταν συνεχώς. Και την ώρα που διεύθυνα ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά κομμάτια μας… περνάει μπροστά μου η καθαρίστρια με το καροτσάκι της! Ήταν τόσο απρόσμενο που για μια στιγμή δεν ήξερα αν πρέπει να συνεχίσω ή να της πω «καλό κουράγιο»! Είναι μια από τις ιστορίες που λέμε ακόμη και σήμερα και γελάμε.

Παρόλα αυτά, το κοινό πάντα ανταποκρίνεται με σεβασμό και ζεστασιά. Αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες, αναγνωρίζει την προσπάθειά μας να παραμείνουμε πειθαρχημένοι και συνεπείς, κι αυτό είναι που κάνει μια δύσκολη στιγμή να μετατρέπεται σε μια όμορφη ανάμνηση.

Υπάρχουν νέες καλλιτεχνικές κατευθύνσεις ή πρωτοποριακές ιδέες που θα θέλατε να υλοποιήσετε με τη Fantasy Choir;

Υπάρχουν, και μάλιστα πολλές γιατί όσο μεγαλώνει η Fantasy Choir, τόσο μεγαλώνουν και τα όνειρα μας. Μια από τις κατευθύνσεις που θέλουμε πολύ να εξερευνήσουμε είναι η δημιουργία πιο ολοκληρωμένων αφηγηματικών παραστάσεων, όπου η μουσική δεν θα είναι απλώς το κέντρο, αλλά μέρος μιας μεγαλύτερης ιστορίας με σκηνικό, χαρακτήρες, αφήγηση και θεατρικά στοιχεία. Μικρές «μουσικές ιστορίες» που το κοινό θα μπορεί όχι μόνο να ακούσει, αλλά να ζήσει.

Παράλληλα, θέλουμε να πειραματιστούμε ακόμη περισσότερο με πολυμεσικά στοιχεία: προβολές, κινούμενα γραφικά, ειδικά φωτιστικά εφέ, και βέβαια τεχνολογίες που ανοίγουν νέους δρόμους στη σκηνική εμπειρία. Ένα από τα πιο συναρπαστικά εργαλεία της εποχής μας είναι η τεχνητή νοημοσύνη, όχι για να αντικαταστήσει τον άνθρωπο, αλλά για να λειτουργήσει επικουρικά. Να εμπλουτίσει την εικόνα, να δημιουργήσει ψηφιακά περιβάλλοντα, να βοηθήσει στην αφήγηση. Η μουσική μας έχει ήδη έντονα κινηματογραφικό χαρακτήρα άρα γιατί να μην αποκτήσει και κινηματογραφική σκηνική παρουσία;

Μαζί με αυτά, παραμένει πάντα ο πυρήνας που είναι η ανθρώπινη φωνή και η κοινή εμπειρία. Ο στόχος μας δεν είναι να «κρύψουμε» τον άνθρωπο πίσω από την τεχνολογία αλλά να χρησιμοποιήσουμε τα νέα μέσα για να αναδείξουμε ακόμη περισσότερο τη μαγεία του συνόλου.

Αν μπορούσατε να πραγματοποιήσετε ένα «όνειρο» project με τη χορωδία, ποιο θα ήταν αυτό;

Αν μπορούσα να πραγματοποιήσω ένα «όνειρο» project με τη Fantasy Choir, θα ήταν μια παράσταση που θα ένωνε όλα όσα αγαπάμε: μουσική φαντασίας, αφήγηση, θεατρικότητα και σύγχρονη τεχνολογία, μια πλήρως κινηματογραφική εμπειρία στη σκηνή. Θέλω μια συναυλία όπου η χορωδία δεν θα ερμηνεύει απλώς τα κομμάτια, αλλά θα ζει μέσα σε μια ιστορία, με φως, σκιά, χαρακτήρες και έναν ολόκληρο κόσμο που ξεδιπλώνεται μπροστά στο κοινό. Ένα είδος ζωντανού "anime" ή επικού φιλμ πάνω στη σκηνή.

Ένα άλλο μεγάλο μου όνειρο είναι η συμμετοχή μας στη μουσική ενός videogame ή μιας κινηματογραφικής παραγωγής. Η μουσική φαντασίας είναι από τη φύση της κινηματογραφική, και θα ήταν απίστευτο να δούμε τη χορωδία να γίνεται μέρος ενός τέτοιου σύμπαντος, να συνοδεύει μια μάχη, μια σκηνή εξερεύνησης, μια δραματική αποκάλυψη.

Εξίσου σημαντική για μένα είναι η σύμπραξή μας με ορχηστρικά σύνολα. Η ένωση της χορωδίας με την ενέργεια μιας ζωντανής ορχήστρας δημιουργεί έναν άλλο ήχο. Θα ήθελα να παρουσιάσουμε ένα μεγάλο έργο, είτε πρωτότυπο είτε διασκευασμένο, όπου οι φωνές και τα όργανα θα αναπνέουν μαζί.

Όλα αυτά έχουν έναν κοινό στόχο: να δημιουργήσουμε μια εμπειρία όπου ο κόσμος δεν θα παρακολουθεί απλώς, θα βιώνει τη μουσική. Και αν κάποτε όλα αυτά γίνουν πραγματικότητα, νομίζω πως θα είναι από εκείνες τις στιγμές που χαράζονται βαθιά στη μνήμη.

Αναδημοσίευση από το www.peristerilife.gr.

Το άρθρο, όπως δημοσιεύτηκε στην αρχική του μορφή, θα το βρείτε εδώ.